Page 8 - sen.kaldın

Sen Kaldın
Sen Kaldın

Sevgi bazen bir kelimeyle başlar ama hiçbir zaman kelimede

kalmaz. İçine yerleşir, sesi değiştirir, bakışı ağırlaştırır.

Birini sevdiğinde dünya aynı durur ama sen başka bir

ritimde atmaya başlarsın. Kalbin, onun adını duyduğunda

biraz daha yavaşlar; çünkü acele etmek istemez, o anı

uzatmak ister.

Sevgi, yakın olmanın sıcaklığıdır. Tenine değmeden

bile ısıtan bir hâl. Bakışların uzadığı, suskunlukların

anlam kazandığı o aralıkta doğar. Arzu, sevginin içinde

usulca kıpırdanır; bağırmaz, zorlamaz. Sadece hatırlatır:

“Buradayım.” Sevdiğin insan yanındayken bedenin gevşer,

ama aynı anda uyanık kalır. Hem huzur hem istek aynı

yerde durabilir çünkü.

Gerçek sevgi dokunmak ister ama sahip olmak istemez.

Yaklaşır, bekler, hisseder. Bir omza değme ihtimali bile

kalbi hızlandırmaya yetiyorsa, orada sevgi vardır. Erotiktir

ama kaba değildir; tutkuludur ama sabırsız olmaz. Sevgi,

arzunun en zarif hâlidir.